Space ของ กอหญ้า

ถึงคนที่ฉันแอบรัก.....

โดยสุณีย์

ความรู้สึกนี้มันเกิดขึ้นตอนไหนฉันเองก็จำไม่ได้ และมันก็ไม่ควรจะเกิดขึ้นด้วย               แต่ฉันเองจำเป็นต้องพูดแต่ก็ไม่อยากให้เค้ารับรู้หรอกมันไม่ดีแน่ๆ เพราะฉันไม่ได้แอบรักเพื่อน ไม่ได้แอบรักคนใกล้ๆ ตัว แต่..... ฉันแอบรักอาจารย์ ที่โรงเรียน

 ฉันมีความรู้สึกนี้ตอนไหนหน่ะหรอ มันบอกไม่ถูกหรอกมันสะสมมาเรื่อยๆ ตั้งแต่ตอนไหน ตอน..... ม.3 ฉันคิดว่าตอนนั้น ฉันเด็ก แต่ทำไมฉันถึงแอบรักเค้าหล่ะ ความรักสำหรับฉันมันสวยงาม และอบอุ่น   เพราะฉัน แอบรักเค้าข้างเดียว มันก็เลยทำให้ฉันได้แค่แอบรักเท่านั้น แอบรักทั้ง ๆ ที่ไม่อยากให้เค้าได้รับรู้

ฉันรู้สึกว่าฉันมีความสุข เมื่อได้มาโรงเรียน เมื่อได้เห็นเค้าเดินผ่านมา เห็นรูปเค้าทั้ง ๆ ที่เพื่อนๆ  คนอื่นก็เฉย ๆ ถึงตอนนี้แล้วมันยิ่งทำให้ฉันรักเค้ามากขึ้น อายุเค้าก็มากกว่าฉันตั้งหลายปี แต่ทำไมฉันถึงแอบรักเค้านะ ฉันไม่รู้ว่าฉันแสดงกิริยาออกอาการให้เค้าเห็นมากเกินไปหรือเปล่า เพราะทุกครั้งที่เค้าเดินผ่าน ฉันมักชอบหลบสายตาเค้าทุกทีเลย เวลาเดินเรียนก็จะผ่านเค้า เพื่อน ๆ ก็จะคุยกะเค้าแต่เราหล่ะหลบสายตาอีกแล้ว และเค้าก็มักจะชอบคุยกะเพื่อน ๆ กับฉันหล่ะไม่เคยเลย มันก็แปลกๆอยู่นะ หรือว่าเค้ารู้แล้วเลยไม่อยากยุ่งด้วย  สาธุ! ขออย่าให้เป็นอย่างนั้นเลย เวลากินข้าวกลางวันที่โรงเรียนฉันกะเพื่อน ๆ 3 – 4 คน จะนั่งกันอยู่ตรงโต๊ะม้าหิน มันเป็นที่ประจำของกลุ่มเราเลยก็ว่าได้ และข้างๆโต๊ะที่เรากินก็จะมีกลุ่มพี่ ๆ ม. 5 นั่งอยู่ เค้าเป็นนักเรียนห้องอาจารย์ที่ฉันแอบชอบ เวลากลางวันอะไรอย่างเนี้ยเค้าชอบเดินมาหานักเรียนห้องเค้า บางทีเค้าก็มานั่งด้วยอ่ะ  ฉันก็แอบอมยิ้มขึ้นมาเอง เพราะโต๊ะเค้าอยู่ข้างหลังฉัน และเค้าก็นั่งติดกับฉันด้วย มันเป็นอะไรที่ฉันรู้สึกดีที่สุด และเพื่อนในกลุ่มมันก็ชอบล้ออ่ะ เวลาอาจารย์เดินผ่าน เรียกเค้ามาที่โต๊ะบ้าง บางทีเพื่อนมันก็แกล้งบอกอาจารย์ว่าเราเรียกบ้าง เพื่อนนะเพื่อน แต่ก็สนุกดีนะ

ฉันคิดว่าชีวิต มัธยมปลายของฉันมันมีความสุขที่สุด ได้ทำสิ่งที่อยากทำ ได้อยู่กับเพื่อน ๆ ที่น่ารัก ๆ แต่ฉันก็ยังไม่มีแฟนกะเค้าหรอก ก็ไม่สวยหน่ะสินะทำยังงัยได้ ….เวลามันก็ต้องมีวันลดลงไปเรื่อยๆ ตอนนี้ฉันยู่ ม. 4 ฉันมีโอกาสที่จะได้เห็นหน้าเค้าอีกเพียง 2 ปีแค่นั้นและไม่รู้ว่าใน 2 ปีนั้นเค้าจะ           ยังสอนอยู่ที่นี่หรือป่าว เพราะเค้าเป็นครูอัตราจ้าง ฉันก็ภาวนาให้เค้าสอนจนกว่า ฉันจะต้องจบม.6 ตอนนี้ฉันก็คิดนะว่า ฉันจะต้องทำยังไงถ้าซักวันนึงเค้าไม่ได้สอนที่นี่แล้ว เฮ่อ !    ทำยังไงดีหล่ะ ฉันรักเค้าเข้าแล้ว มันจะมีวิธีไหนที่จะทำให้ฉันลืมเค้าได้ ทำยังงัยก็ทำไม่ได้ซักที

ถึงตอนนี้สิ่งต่างที่มันได้ผ่านมามันก็เป็นเพียงแค่ความทรงจำในอดีต  แต่ถึงอย่างไรฉันก้อยังไม่ลืมเค้าคนนั้น  เค้าคนที่ดูดีในสายตาฉันมาตลอด  เหตผลที่เค้าดูดีในสายตาฉันเพราะ เค้าเป็นคนที่ทุ่มเทให้กับงาน  ช่วยเหลืองานอาจารย์คนอื่นๆโดยตลอด เป็นกันเองกับนักเรียนทุกคน สามารถปรึกษาได้ทุกเรื่อง   ทั้งๆที่คนอื่นๆก็บอกว่าเฉยๆถึงแม้ว่าเค้าจะไม่ได้อยู่สอนจนฉันจบม.6ก็ตาม  ฉันดีใจที่ได้เห็นเค้าสอบบรรจุเป็นครูได้ และก็ดีใจที่เห็นเค้ามีความสุข  ถึงแม้ว่าเค้าจะไม่เคยรับรู้ความรู้สึกฉันเลย

ฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงาน ตอนนี้ฉันเรียนจบแล้ว  และทำงานในบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง  เรื่องราวในอดีต ของฉันยังคงจำฝังใจมาตลอด  ฉันไม่เคยลืมเค้าคนนั้นเลย  หากมีโอกาศฉันอยากพบเค้าและบอกให้เค้ารับรู้ความในใจที่ฉันมีให้เค้ามาโดยตลอด...แต่มันก็สายไปแล้วเมื่อเธอรู้ข่าวจากเพื่อนเธอว่า  เค้าคนที่ฉันรักได้แต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว..
                รัก.......เป็นสิ่งที่ สวยงามที่สุดในโลก รัก....... เป็นสิ่งที่ทำให้เราต้องร้องไห้ได้ไม่รู้จักเลิกรา  รักมันมีข้อดีและไม่ดี แล้วคุณหล่ะเลือกข้อไหน ถ้าเลือกแล้วก็จงรักษามันให้ด้วยนะ เพราะสิ่งเหล่านี้มันแสดงออกมาด้วย   ความรู้สึก ไม่ใช่แต่เพียงลมปาก............................รักษา....             รัก.... ของคุณให้มั่นคง   ขอให้คุณเชื่อมั่นในคำว่ารัก................รัก...